Ekonomiyi Yaşatan Vergi Sanatı: Kazların Tüyünü Yeniden Büyütmek!

Vergi, devletin toplumsal hizmetler karşılığında vatandaşla kurduğu sözleşmenin yalnızca bir finansman kalemi değil, aynı zamanda o sözleşmenin görünmez imzasıdır. Ancak bu gelirleri toplamak tek başına bir başarı göstergesi sayılmaz. Asıl mesele, bu hayati kaynağı, bireylerin üretme arzusunu, gelir düzeyini ve nihayetinde yaşam kalitesini zedelemeden temin edebilme sanatıdır. Aksi takdirde, ekonomik dinamikler körelir, yatırım iştahı azalır ve makro denge bozulur. İşte bu hassasiyet nedeniyle, ekonomi literatüründe yer eden "Kümesteki kazları ürkütmeden tüy yolma sanatı" ifadesi, vergi politikalarının nazik özünü en çarpıcı biçimde özetler.

Sağlıklı bir vergi politikası, bu tarihsel dengeyi korumak zorundadır. Kısa vadeli bütçe açıklarını kapama telaşıyla sürekli vergi oranlarını yükseltmek ya da alım gücünü derinden vuran dolaylı vergileri artırmak, bir ülkenin uzun vadeli ekonomik sağlığını tehdit eder. Bu yaklaşımlar, kazın hem etinden hem de yumurtasından vazgeçmek demektir. Oysa modern vergi anlayışı, dar görüşlü gelir tahsilatının ötesine geçerek, mali sürdürülebilirlik ile toplumsal refah vizyonunu aynı anda gözetmek zorundadır. Bu vizyonu hayata geçirmek; ekonomik göstergeleri doğru okumayı, istihdamı, yatırımı ve üretimi kararlılıkla teşvik eden, adil politikaları uygulamayı gerektirir.

Doğru kurgulanmış bir sistem, sadece bütçeyi değil, ülkenin üretim kapasitesini de besler; ekonomik dayanıklılığı güçlendirir. Bu, vergi yükünü taşıyan vatandaşın tüylerinin yeniden çıkmasını sağlayan, yeniden üretime teşvik eden bir döngüdür. Aksi takdirde, bugün zorla yolunan her tüy, geleceğin refahını tüketmekten başka bir işe yaramayacak, devlet ve toplum arasında onarılmaz bir güven boşluğu yaratacaktır.